hernia diafragmatica
Een hernia diafragmatica is een aandoening waarbij er een scheur aanwezig is in het middenrif. Doorheen deze scheur kunnen buikorganen in de borstkas terechtkomen. De belangrijkste oorzaken voor het ontstaan bij hond en kat zijn aanrijdingen of een 
val van grote hoogte. Anderzijds kan deze aandoening ook aangeboren zijn. Klinische symptomen zijn een moeilijke ademhaling (dyspnee). Tegelijkertijd kunnen echter ook andere verwondingen aanwezig zijn. De aandoening is levensbedreigend. Een normale functie van het ademhalingsstelsel kan enkel worden bekomen door het middenrif chirurgisch te herstellen. Het juiste moment van
chirurgisch ingrijpen is belangrijk en er moet aandacht worden geschonken aan andere afwijkingen en eventuele complicaties.



Kortsnuitige hondenrassen hebben een erfelijke aanleg voor afwijkingen aan de bovenste luchtwegen. Deze afwijkingen worden gemakshalve gegroepeerd onder de noemer brachycefaal obstructief syndroom of kortweg BOS. Het syndroom omvat volgende afwijkingen: vernauwing (stenose) van de neusopeningen, een te lang zacht gehemelte, een naar buiten klappen (eversie) van de laryngeale luchtzakken en een inklappen (collaps) van het strottenhoofd. Vernauwing van de neusopening en een verlengd zacht gehemelte zijn de oorzakelijke anatomische componenten van het syndroom. Eversie van de laryngeale luchtzakken en collaps van het strottenhoofd treden secundair op. Rassen waarbij deze afwijkingen in hoog percentage voorkomen zijn: shiz tzu, boxer, Engelse en Franse bulldog, Pekinees, mopshond en shar pei. Het gaat om een progressieve aandoening die reeds op een leeftijd van 2 – 4 jaar zijn eindstadium van dodelijke larynxcollaps kan bereiken. Vroegtijdige diagnostiek en behandeling is daarom aangewezen.




    


         






        






 


vreemd voorwerp: maag, darm

Zowel honden als katten kunnen vreemde dingen opeten. Deze voorwerpen komen in het maagdarmkanaal (de gastro-intestinale tractus) terecht waar ze een obstructie (partiëel of totaal) kunnen veroorzaken. Deze patiënten hebben een verhaal van (intermitterend) braken, niet meer willen eten, lusteloos en buikpijn.

Zowel het verhaal, het klinisch onderzoek (de buikpalpatie) en de medische beeldvorming (radiografie en echografie) spelen een voorname rol in de diagnose.

De aangewezen behandeling is een chirurgische ingreep. Hierbij wordt het vreemde voorwerp verwijderd, al dan niet met wegname van het darmsegment (naargelang de evensvatbaarheid). De prognose, mits chirurgie, is goed wanneer er zich geen

peritonitis heeft voorgedaan.





MAAGTORSIE

Maagdilatatie-volvulus is een acute, levensbedreigende aandoening bij de hond. De opgezette maag drukt enerzijds op het middenrif en bemoeilijkt de ademhaling, maar drukt anderzijds ook belangrijke bloedvaten dicht en hindert zo de correcte werking van het hart.

Zonder behandeling is de aandoening dodelijk. De eerste hulp bestaat uit het behandelen van de shocktoestand en het stabiliseren van de patiënt. Daarnaast zal een poging worden gedaan de maagomvang te verkleinen (decompressie). Nadien zal een operatie volgen om de maag weer in de correcte positie te leggen en permanent tegen de buikwand te fixeren. Ook wordt gekeken naar schade aan

de maagwand of andere organen (milt). Mits een correcte en tijdige shockbehandeling en spoedig chirurgisch ingrijpen zal de overlevingskans 80 – 90 % bedragen.








portosystemische shunt
Een portosystemische shunt is een afwijking in het bloedvatenstelsel van de lever. De meest typische symptomen zijn van neurologische aard, maar ook maagdarmklachten en afwijkingen van de urinewegen komen voor. De diagnose wordt gesteld aan de hand van bloedonderzoek in combinatie met echografisch of scintigrafisch onderzoek. Ernstige symptomen dienen eerst medicamenteus te worden gestabiliseerd. De uiteindelijke behandeling is een operatieve ingreep waarbij wordt getracht de shunt te sluiten. Afhankelijk van de patiënt en het type shunt zal de chirurg een keuze maken uit de verschillende beschikbare technieken. Na de ingreep is opname op de intensieve zorg afdeling gedurende enkele dagen noodzakelijk. De uiteindelijke prognose voor de hond is goed, voor de kat is de prognose evenwel gereserveerd.


blaasstenen

Blaasstenen ontstaan doordat de urine verzadigd geraakt met kristallogene substanties, doordat er een tekort is aan inhibitoren in de urine en veel hangt van de pH en het soortelijk gewicht van de urine. Calciumoxalaten, struvieten, cystine en ammoniumuraten zijn de meest voorkomende blaasstenen. Afhankelijk van de grootte kunnen struvieten via een aangepast dieet opgelost worden, maar vanaf een bepaalde grootte is het bij elke vorm noodzakelijk om via chirurgie de stenen te verwijderen. Postoperatief is het aangewezen om de stenen door het labo te laten onderzoeken om de dieren op een aangepast preventief dieet te zetten.


splenectomie
De functies van de milt kunnen bij de hond door het beenmerg worden overgenomen. Afhankelijk van de aandoening kan dus worden overwogen de milt te verwijderen (splenectomie). Bij een traumatische scheur van het miltkapsel is het aangewezen dit kapsel te herstellen. Bij een miltvergroting (splenomegalie) veroorzaakt door een tumor of een hyperplasie, bij een milttorsie of bij een miltabces is het verstandiger de milt te verwijderen. De diagnose kan worden gesteld aan de hand van het klinisch onderzoek, een bloedonderzoek, een röntgenfoto en/of een echografie. Na het cardiovasculair stabiliseren van uw huisdier, zal de chirurgische ingreep plaatsvinden. Bij erg bloedverlies is het nodig om een bloedtransfusie te geven. De belangrijkste complicatie na operatie is het optreden van levensbedreigende hartritme stoornissen. De prognose na operatie hangt af van het soort proces in de milt.
Splenectomie is curatief in het geval van goedaardige processen (ruptuur, hyperplasie of tumor). Bij een kwaadaardige tumor bedraagt de overlevingsduur na chirurgie slechts enkele maanden.

perineaalbreuk
De perineaalbreuk is een breuk of hernia in de spieren die de anus en het rectum ondersteunen (het diafragma pelvis). In deze breuk kunnen bekken- en/of buikorganen terechtkomen. Meestal betreft het dan vetweefsel uit het bekkenkanaal, echter ook de blaas, prostaatweefsel (de prostaat zelf of prostaatcysten) en zelfs darmen kunnen in deze hernia worden geperst. De diagnose kan eenvoudig door rectaal onderzoek worden gesteld. De juiste behandelingswijze en het tijdsverloop ervan zal worden afgestemd op de individuele patiënt (éénzijdig of beiderzijds opereren, al niet niet gesupplementeerd met een buikoperatie om darm en blaas vast te leggen).
De huidige operatietechniek waarbij gebruik wordt gemaakt van de transpositie van de m. obturatorius internus biedt goede en voorspelbare resultaten in de handen van een ervaren chirurg (succesratio 80%). Voor beginnende chirurgen is er een steile leercurve met een grote verscheidenheid aan mogelijke complicaties.


Hernia diafragmatica
Een hernia diafragmatica is een aandoening waarbij er een scheur aanwezig is in het middenrif. Doorheen deze scheur kunnen buikorganen in de borstkas terechtkomen. De belangrijkste oorzaken voor het ontstaan bij hond en kat zijn aanrijdingen of een
val van grote hoogte. Anderzijds kan deze aandoening ook aangeboren zijn. Klinische symptomen zijn een moeilijke ademhaling (dyspnee).Tegelijkertijd kunnen echter ook andere verwondingen aanwezig zijn. De aandoening is levensbedreigend. Een normale functie van het ademhalingsstelsel kan enkel worden bekomen door het middenrif chirurgisch te herstellen. Het juiste moment van
chirurgisch ingrijpen is belangrijk en er moet aandacht worden geschonken aanandere afwijkingen en eventuele complicaties.

BOS
Kortsnuitige hondenrassen hebben een erfelijke aanleg voor afwijkingen aan de bovenste luchtwegen. Deze afwijkingen worden gemakshalve gegroepeerd onder de noemer brachycefaal obstructief syndroom of kortweg BOS. Het syndroom omvat volgende afwijkingen: vernauwing (stenose) van de neusopeningen, een te lang zacht gehemelte, een naar buiten klappen (eversie) van de laryngeale luchtzakken en een inklappen (collaps) van het strottenhoofd. Vernauwing van de neusopening en een verlengd zacht gehemelte zijn de oorzakelijke anatomische componenten van het syndroom. Eversie van de laryngeale luchtzakken en collaps van het strottenhoofd treden secundair op. Rassen waarbij deze afwijkingen in hoog percentage voorkomen zijn: shiz tzu, boxer, Engelse en Franse bulldog, Pekinees, mopshond en shar pei. Het gaat om een progressieve aandoening die reeds op een leeftijd van 2 – 4 jaar zijn eindstadium van dodelijke larynxcollaps kan bereiken. Vroegtijdige diagnostiek en behandeling is daarom aangewezen.
PYOMETRA
Bij de hond en de kat worden baarmoederontstekingen, naargelang de oorzaak,opgesplitst in twee verschillende vormen. De eerste vorm is deze waarbij de ontsteking wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van bacteriën. We spreken danvan een pyometra. Wanneer de ontsteking te wijten is aan veranderingen in de baarmoederwand, veroorzaakt door de inwerking van hormonen, spreekt men van
cysteuze endometrium hyperplasie (C.E.H). Deze vorm zien we dan ook vooral bij oudere teven die reeds vaker een loopsheid hebben doorgemaakt. De aandoening wordt door middel van een algemeen klinische onderzoek, bloedonderzoek,radiografie en/of echografie gesteld. De juiste behandelingswijze en het tijdsverloop ervan, zal worden afgestemd op de individuele patiënt. De chirurgische behandeling bestaat uit het verwijderen van eierstokken en baarmoeder (ovariohysterectomie). De prognose is uitstekend, op voorwaarde dat door de bacteriën geen schade werd aangericht in andere organen (nierfalen) of dat er lekkage van bacterieën naar de buikholte is opgetreden.

Urethraobstructie bij de reu

Urethrostomie is een techniek die vaak gebruikt wordt om de mannelijke (peniele) urethra kort te sluiten. Dit kan noodzakelijk zijn wanneer het plassen wordt verhinderd door vernauwingen (stricturen ), stenen of tumoren. Deze techniek wordt tegenwoordig minder

toegepast omwille van mogelijkheden tot conservatief behandelen van blaasstenen met dieetvoeding. Echter voor katers die meermaals een urinaire obstructie van de lagere urinewegen hebben gehad (FLUTD of Feline Lower Urinary Tract Disease) biedt een urethrostomie meestal wel een permanente oplossing. Ook bij honden en dan vooral bij de reu, komen stenen en obstructies van de lagere urinewegen voor. Bepaalde rassen zijn hier gevoeliger voor. De prognose na de chirurgische ingreep is goed, wel is er een grotere gevoeligheid op de mogelijke ontwikkeling van urineweg infecties.


penisamputatie bij de kater

Gecastreerde katers hebben meer kans op de vorming van struvieten dan intacte katers. Deze kristallen kunnen ervoor zorgen dat de urethra obstrueert en dat de urine zich in de blaas blijft stapelen. Dit is een urgente situatie waarbij eerst getracht wordt om de blaas te sonderen. In primaire gevallen is dit genoeg maar bij recidieven of in gevallen waarbij sondage niet mogelijk is is het alternatief de penis te amputeren. Preventief kan de kat op een struvietsparend dieet worden gezet.




bullaosteotomie

Oorontstekingen zijn een vaak voorkomend probleem bij hond en kat. In de meeste gevallen gaat het om een ontsteking van de uitwendige gehoorgang (otitis externa) waarbij een medicamenteuze behandeling volstaat als therapie. Bij recidieven is extra onderzoek nodig en vaak ook een andere behandeling. Door radiografie kan het middenoor (met de bulla tympanica) met een open mond opname in beeld worden gebracht. Indien er hierop afwijkingen te zien zijn is het aangewezen om de bulla chirurgie te benaderen en ter plaatse alles proper te maken. Bij heldere, normale bullae wordt er via een camera in het oor naar poliepen gezocht die via deze camera kunnen worden verwijderd. In sommige gevallen is de externe gehoorgang zodanig geïnfecteerd dat het beter is om deze volledig te verwijderen.

Weke delen chirurgie